కవిత - 2

సునామీ నీవెంత?

మనిషి మనిషికీ అంతరం
తరంగ - తరంగం కున్నంత
జీవన వైవిధ్యమంతా
ఈ తరంగం ... తరంగం మధ్య వ్యవధిలోనే
జీవనంలో కుదుపు
ఒక్కొక్కసారి తేరుకోలేనంత అగాధం ఏర్పరుస్తుంది.
మనిషి ఆలోచనలు సముద్రమంత
ఆ సముద్రం లోతున ఎన్ని అదృశ్య భావనలో ...
మనిషి నిత్యనైమిత్తికంగా
మనుగడ సాగిస్తున్నా ...
మనసు నిండని ఆలోచనలు ఎన్నో ...
అవి సముద్రమంత విశాలం ...
సముద్రంలోని కెరటాలు ...
నిశ్శబ్దీకరించుకొనినట్టే
మానవుడి అంతరంగం కూడా అదృశ్యమాన మవుతుంది
కెరటం ... కెరటం కూడబలుక్కొని
సముద్రుడికి తెలియకుండా
సునామీ రూపంలో ముంచెత్తి
దేశాన్ని దగా చేసినట్టు
మానవుని ఆలోచనలు ఏకమై
సాటి మానవులను నాశనం చేస్తున్నాయి
మరి ...
సునామీ ... అప్పుడు నీ వెంత?

25-12-2005
(‘సమజ్ఞ’ కవితా సంకలనం నుండి)

కవిత - 1

మా అమ్మ

అమ్మ ఉమ్మసంచిలో నున్నప్పటినుండే
అమ్మ కనురెమ్మై
నవవిధాల బాధల ననుభవిస్తూ
నవోన్మేష భావనను పొందుతూ
జీవన్మరణ సమస్య నధిగమించి
బాలింతై, తను పసిపాపై, బాలబువ్వై
నా అడుగులో తను అడుగై
జీవన చుక్కానికి తెర చాపయైంది
మా అమ్మ తొలి అక్షరమైంది
తన జీవనమంతా నా ఎదుగుదలకే ధారపోసింది
తన ఆశలను, ఆకలిని త్యాగం చేసి
కడుపు ప్రేగు కొరకు పాకులాడింది
బిడ్డ వేసే ప్రతికదలికపై
బిక్కు ... బిక్కు మంటూనే భవిష్యత్తును కాంక్షిస్తుంది
తన బిడ్డ .. తాతైనా ...
తనువంతా కళ్ళు చేసుకొని ఎదురుచూస్తుంది
అందుకే ... మా యమ్మ
నిలువెత్తు ఆత్మీయతావృక్షం
జీవించటం నాదైనా ...
జీవనగానం అమ్మదే ...
పొత్తి కడుపులో ఉండగా
నా రోదన తనదిగా చేసుకొని
తడబడు అడుగుల్లో
తన పాదాల అడుగుజాడల్లో జాగ్రత్తగా
తన పని తాను చేసుకుంటూనే
తనువెల్ల కళ్ళు చేసుకొని
నా కదలికను గమనిస్తూ, జాగ్రత్త పడిన అమ్మ
నా అక్షరాలలో గవాక్షరమై
నా స్వరంలో తను కోయిలయై
జీవితానికి చుక్కానియైంది
నా అర్తిని సంపూర్ణం చేయటానికి
తను అర్ధానుస్వారమైంది
ఎదిగిన వయస్సులో
అమ్మ ఒడిలో తల పెట్టుకోలేము కాని
గుండెలోతుల్లోని
అమ్మ హృదయంలో తలదాచుకోగలం
‘అమ్మ’ ఒక కమ్మని చైతన్యం.

(‘సమజ్ఞ’ కవితా సంకలనం నుండి)

నీలమోహనాష్టకం (వచనపద్యాలు) - 8

 8

మధురం నీ నామామృతం

మధురం నీ గానామృతం

మధురం నీ వీక్షణామృతం

మధురం నీ కరుణామృతం

డాంబికాల బరువులతో డస్సిన ఈ బ్రతుకులో

ఆర్తి హరా! నీ చూపుల పలకరింపు లెన్నడో?

ఆలోచన కందని అందమా! గోవింద స్పందమా!

ఈ బ్రతుకున నీ చిరునవ్వులు చిమ్ముట ఎప్పుడో?

* * * * * * * * * 

పీతాంబరా! గోకులము ముంగిట ముత్యమా!

ఈ ‘రంగ’ని అంతరంగమును హృదయంగమము జేయరా!

ఈ భావ బీజాలను నీ హృదయాన రంగరింతు

నీవుదప్ప నాకు అన్యులెవరురా? శరణు! శరణు!!

"సర్వం శ్రీకృష్ణార్పణ మస్తు!"

నీలమోహనాష్టకం (వచనపద్యాలు) - 7

 7

నా కన్నులు నిరతము ఎండిన చీకటి నేలలై

నీ కన్నులు నిరతము దయావార్షుకాభ్రములై

నా హృదయమ్మున అనవసర ప్రయాసలై నిత్యము

నీ హృదయమ్మున మము బ్రోచే ఊహలే నిత్యము

నా బుద్ధిలోన నిరతము వెలితి వెలితి వెలితి

నీ బుద్ధిలోన నిరతము నిండారిన ధర్మాధృతి

నీ సన్నిధిలోన నిత్యము నేనిక నిలువగలుగు టెప్పుడో

నా అనుభవ కాసారాంత‘రంగ’మున నీ మునుగుట ఎన్నడో.

నీలమోహనాష్టకం (వచన పద్యాలు) - 6

6

అలనాటి కుచేలుని కయ్యా! నే వారసుడను

కానీ నీ ఆప్యాయత కింతయు నోచుకోను

ఆయన అచ్చంపు భక్తి మోయరాని బరువైనది

అవ్యాజమ్మయిన ప్రేమ సవ్యాజ మ్మయిపోయినది

పారము కనరాని దివ్య కరుణావారధివి, నిన్ను

కనవలె నను కోర్కె మాత్ర మొకటే మిగిలినది

ఇక ఏమీ అడుగబోను, ఇక ఏమీ వేడబోను

ఈ ‘రంగ’ని బతుకున కనుపించవే ఒక్కసారి!

నీలమోహనాష్టకం (వచన పద్యాలు) - 5

5
నీయెడ ఋజువుగ నా మనసు నల్లుదమన
అష్టవంకరులుగ కుబ్జగ అయిపోతున్నది

నా హృదయమును స్వచ్ఛపరచి అర్పించుదమన
కమ్ముకొన్న తమము సుంతయైన తొలగకున్నది

నీలివెలుగులందు మునిగితేలుదమన
అడుగడుగున చీకటి నదు లడ్డుకొంటున్నవి

మాయ కాదు మిథ్య కాదు అడ్డులేని దారి లేదు
ఈ ‘రంగ’ని గుంజుకొనవె నీ పాదాల కడకు.

నీలమోహనాష్టకం (వచన పద్యాలు) - 4

 4

మబ్బును గని ఆటాడగ నేను మయూరమ్మునా?
చందమామ వెలుగులకై ఎగిరే ఆ చకోరమ్మునా?

ఆమనిలో చివురు మేసి పాటపాడు కోకిలనా?
ప్రతి నిమిషము ‘కృష్ణ! కృష్ణ!’ అని పలికే చిలుకనా?

ఏమికాను ఏమికాను ఈ బతుకింకేమి కాను
ఎన్నాళ్ళని ఊరుకోను ఏమని నీదరికి రాను

ఏమి చేసినా నీవే, ఏమి చేయకున్నా నీవే
ఈ ‘రంగ’ము శ్రీరంగము చేయవలసినది నీవే!